เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1990 เที่ยวบิน British Airways 5390 ประสบความล้มเหลวรุนแรงเมื่อบานหน้าต่างบังคับบัญชาหลุดออกอย่างกะทันหันที่ระดับความสูง 17,300 ฟุตเหนืออ็อกซ์ฟอร์เชอร์ เหตุการณ์นี้เกือบจะนำไปสู่หายนะ แต่ด้วยการตอบสนองอย่างรวดเร็วและความกล้าหาญเป็นพิเศษของลูกเรือ ทุกคนบนเครื่องรอดชีวิต
เครื่องบิน ซึ่งเป็น BAC One-Eleven เดินทางตามเที่ยวบินปกติจากเบอร์มิงแฮมไปยังมาลาก้า โดยมีผู้โดยสาร 81 คน ระหว่างการขึ้นระดับ บานหน้าต่างก็หลุดออกอย่างกะทันหัน ทำให้เกิดการลดความดันอย่างฉับพลัน กัปตัน ทิม ลานแคสเตอร์ ถูกปล่อยออกจากห้องนักบินบางส่วน ท่อนบนของเขาเปิดเผยต่อสายลมหนาวเย็นนอกเครื่องบิน นักบินร่วม อัลลาสแตร์ แอทชิสัน เข้าควบคุมทันทีและเริ่มลดระดับลงไปยังสนามบินเซาแทมป์ตัน
ในขณะเดียวกัน พนักงานต้อนรับ Nigel Ogden ตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยจับขาของลานแคสเตอร์ไว้และพยายามรักษาไม่ให้เขาหายไปโดยสิ้นเชิง ตลอดระยะเวลา 20 นาที สมาชิกในทีมสร้างสายโซ่มนุษย์ในห้องนักบิน เพื่อคงการจับของพวกเขาบนลานแคสเตอร์ ขณะเครื่องบินลดระดับลง การช่วยเหลือด้วยระบบออโต้ไพลอตทำให้การลงจอดที่เซาแทมป์ตันสำเร็จลุล่วงอย่างปลอดภัย แม้ในสภาพการณ์ที่น่ากลัว
การสอบสวนเปิดเผยว่าความล้มเหลวของบานหน้าต่างเกิดจากความผิดพลาดในการบำรุงรักษา ซึ่งมีการติดตั้งน็อตล็อค 84 ตัวผิดพลาด นำไปสู่การเปิดเผยข้อบกพร่องในกระบวนการบำรุงรักษา ซึ่งส่งผลให้เกิดการปฏิรูปด้านความปลอดภัยในระดับโลก
สมาชิกหลายคนได้รับการยกย่องเชิดชูสำหรับความกล้าหาญของพวกเขา ซึ่งเป็นตัวอย่างของความเป็นมืออาชีพและการคิดอย่างรวดเร็วในความปลอดภัยของการบิน เหตุการณ์นี้เน้นให้เห็นว่า แม้ในสถานการณ์ที่เกิดความผิดพลาดจากมนุษย์และเทคนิค ลูกเรือที่เตรียมพร้อมและกล้าหาญสามารถป้องกันหายนะและรักษาความปลอดภัยของผู้โดยสารได้
