TransAsia Airways (1951–2016): ประวัติสายการบิน

TransAsia Airways ไม่ได้ให้บริการแล้ว หยุดบินเมื่อปี 2016

ทรานส์เอเชีย แอร์เวย์ส เป็นสายการบินเอกชนแห่งแรกของไต้หวัน ก่อตั้งในปี 1951 ในชื่อ ฟูซิง แอร์ไลน์ส และต่อมาเติบโตเป็นสายการบินใหญ่อันดับสามของประเทศ อุบัติเหตุ ATR 72 ที่มีผู้เสียชีวิตสองครั้งในปี 2014 และ 2015 ผลขาดทุนอย่างหนัก และการสอบสวนการใช้ข้อมูลภายในซื้อขายหุ้น ทำให้คณะกรรมการมีมติเลิกกิจการเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2016

จุดเริ่มต้น

ตามข้อมูลจาก Wikipedia บริษัทก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 1951 ในชื่อ Foshin Transport Corp. หรือที่รู้จักในภาษาอังกฤษว่า ฟูซิง แอร์ไลน์ส (Foshing Airlines) เป็นสายการบินพลเรือนเอกชนแห่งแรกในไต้หวัน ทำการบินเส้นทางไทเป–ฮวาเหลียน–ไถตง–เกาสง และยังทำหน้าที่เป็นตัวแทนและผู้ให้บริการภาคพื้นดินในท้องถิ่นแก่สายการบินต่างประเทศด้วย

เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 1958 ฝ่ายบริหารหยุดทำการบินภายในประเทศเพื่อมุ่งเน้นงานตัวแทน และตั้งธุรกิจจัดเลี้ยงอาหารสำหรับสายการบินที่ท่าอากาศยานซงซานในปี 1966 หลังการปรับโครงสร้างในปี 1983 ก็กลับมาทำการบินภายในประเทศอีกครั้งในปี 1988 Simple Flying รายงานว่า ATR 72 ลำแรกมาถึงในปี 1991 สายการบินใช้ชื่อ ทรานส์เอเชีย แอร์เวย์ส ในปี 1992 และเริ่มทำเที่ยวบินเช่าเหมาลำระหว่างประเทศไปยังจุดหมายอย่างภูเก็ตและย่างกุ้ง โดยเครื่องบินเจ็ตลำแรกซึ่งเป็น Airbus A320 มาถึงในปีเดียวกัน

ช่วงรุ่งเรือง

เมื่อถึงกลางทศวรรษ 1990 เที่ยวบินประจำระหว่างประเทศเชื่อมไต้หวันกับมาเก๊าและสุราบายา สายการบินมีฝูงบินผสมระหว่างเครื่องใบพัดturboprop ATR ในเส้นทางภายในประเทศ และเครื่อง Airbus เจ็ต รวมถึง A330-300 สี่ลำที่เข้าประจำการระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2012 ถึงพฤศจิกายน 2015 บริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ไต้หวันในปี 2011 Global News รายงานว่า วินเซนต์ หลิน (Vincent Lin) ประธานกรรมการ ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 2010 ได้เพิ่มเส้นทางราวสองโหลไปยังจีนแผ่นดินใหญ่และเมืองอื่น ๆ ในเอเชียหลังการเข้าจดทะเบียน แม้ภายหลังบางเส้นทางจะถูกยกเลิกไป

FlightGlobal ระบุว่า สายการบินกลายเป็นสายการบินใหญ่อันดับสามของไต้หวันรองจาก ไชน่า แอร์ไลน์ส และ อีวีเอ แอร์ ในปี 2014 บริษัทเปิดตัวสายการบินต้นทุนต่ำในเครือ คือ V Air ซึ่งเริ่มทำการบินเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2014 จากเถาหยวน ตามข้อมูลของ Wikipedia

สิ่งที่ผิดพลาด

เที่ยวบิน 222 วันที่ 23 กรกฎาคม 2014 ATR 72 ที่บินจากเกาสงไปมะกงชนอาคารขณะพยายามลงจอดในสภาพอากาศเลวร้าย Simple Flying ระบุว่ามีผู้เสียชีวิต 48 คนจาก 58 คนบนเครื่อง รายงานโดยละเอียด ฉบับหนึ่งอธิบายว่าขณะนั้นมีการขาดแคลนนักบิน ATR
เที่ยวบิน 235 วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2015 ATR 72-600 ตกไม่นานหลังขึ้นจากท่าอากาศยานไทเป ซงซาน ลูกเรือรายงานว่าเครื่องยนต์ขัดข้อง แต่เครื่องยนต์ที่ยังทำงานปกติกลับถูกดับโดยผิดพลาด (Simple Wikipedia) Simple Flying ระบุยอดผู้เสียชีวิต 43 คน
ความตึงเครียดทางการเงิน อุบัติเหตุทั้งสองครั้งทำให้เกิดวิกฤตการเงิน แม้สายการบินจะยังบินต่อได้อีกเกือบสองปี ในเดือนสิงหาคม 2016 คณะกรรมการมีมติรวม V Air กลับเข้ากับบริษัทแม่ และ V Air หยุดทำการบินเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2016 (CAPA) แหล่งข้อมูลมีความแตกต่างกันเล็กน้อย โดย CAPA ระบุว่าเที่ยวบินสุดท้ายของ V Air คือวันที่ 30 กันยายน ส่วน Wikipedia ระบุวันที่ 1 ตุลาคม
สัปดาห์สุดท้าย ประธานกรรมการหลินกล่าวว่า สายการบินขาดทุนกว่า 22,000 ล้านเหรียญไต้หวันในสามไตรมาสแรกของปี 2016 และยังคงหานักลงทุนเชิงกลยุทธ์จนถึงวันก่อนการปิดกิจการ (FlightGlobal)

เที่ยวบินสุดท้าย

ไม่พบการบันทึกเที่ยวบินสุดท้ายในแหล่งข้อมูลที่เราตรวจสอบ การสิ้นสุดเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หลังการประชุมคณะกรรมการที่เรียกอย่างเร่งด่วนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2016 สายการบินแถลงว่าจะเลิกกิจการและระงับเที่ยวบินทั้งหมดตั้งแต่วันนั้น ตามรายงานของ AFP ผ่าน GDN ประธานกรรมการหลินและผู้บริหารอีกสองคนถูกอัยการสอบสวนในเช้าวันนั้น หลังตลาดหลักทรัพย์แจ้งข้อสังเกตว่ามีการใช้ข้อมูลภายในซื้อขายหุ้นอย่างน่าสงสัย AFP ระบุว่าสายการบินมีเครื่องบินโดยสาร 16 ลำ ให้บริการ 27 จุดหมายปลายทาง และมีพนักงาน 1,795 คน

Taipei Times ระบุว่า สายการบินประกาศระงับเที่ยวบินหนึ่งวันในบ่ายวันจันทร์ โดยไม่ได้ขออนุญาตจากสำนักงานการบินพลเรือนก่อน หลินกล่าวว่าบริษัทเลิกกิจการในขณะที่สินทรัพย์ยังมากกว่าหนี้สิน เพื่อปกป้องผู้โดยสารและพนักงาน

เหตุการณ์ต่อมา

ผู้ถือหุ้นรับรองการเลิกกิจการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2017 (CAPA) จากนั้นสายการบินเข้าสู่กระบวนการล้มละลายและสูญเสียใบอนุญาตในปี 2018 ตามข้อมูลของ Wikipedia บทบรรณาธิการของ Taipei Times คาดว่าฝูงบินราว 20 ลำจะขายได้โดยไม่ยากนัก เราไม่พบแหล่งข้อมูลที่ระบุชื่อสายการบินที่สืบทอดกิจการ และแหล่งข้อมูลที่ตรวจสอบก็ไม่ได้ระบุว่าเครื่องบินแต่ละลำหรือพนักงานไปอยู่ที่ใด

ข้อมูลโดยย่อ